Illegalen in de hemel

Kunnen illegalen in de hemel komen?
Lees het in mijn recentste case-study…
Illegalen in de hemel

Restjes uit de vuilbak

Het oprakelen van vergeven zonden
is als het serveren van een maaltijd
bestaande uit restjes uit de vuilbak.

(ver)ergeren

Je ergeren
is de zaak onnodig
verergeren.

Neerkijken

Neerkijken is
kijken naar de plek
waar je op een dag
terecht zal komen.

Grootspraak

Grootspraak maakt klein.
Eerst de ander.
Uiteindelijk ook jezelf.

Haat vs. liefde

De mens die u haat,

God houdt van hem.

Chalet in de Ardennen

Dag allemaal,

we verhuren onze chalet in de Ardennen, per week/weekend/midweek.

Interesse? Check de website: http://lesbrulins185.wordpress.com

Enkele foto’s van de sneeuw 19/12/2009

trein in sneeuw

zonsopgang

abdij van 't Park (Heverlee)

Kampenhout Sas (zonsondergang)

Foto’s

Laatste paar foto’s uit BF:

BF12

Week terugkeer

Hoofdpunten

• Zondag en maandag: afscheid nemen.
• Dinsdag: een goede reis, en een veilige thuiskomst.

5/7

Zondagmorgen laatste kerkdienst. Aan het einde, bij de afkondigingen, werd mijn vertrek gemeld. Ze vonden het heel tof dat ik al die maanden trompet heb gespeeld in de kerk, hoewel ik van mezelf vind dat mijn niveau belabberd is. Ik heb echt een hele fijne kerk gehad hier in Burkina Faso. Blanken worden er hartelijk ontvangen, maar ze worden er niet op een schavot geplaatst, zoals in sommige andere kerken in Afrika. Je mag hier als blanke gewoon jezelf zijn. Vooral met de leden van de muziekgroep is er een band gegroeid (en zonder het te beseffen heb ik zonet een taalmopje uitgevonden). Zondagnamiddag (wat ze hier avond noemen) werd ik met de andere muzikanten uitgenodigd op een afscheidsfeestje. Het was een hele eer. En ze hebben mij een traditioneel hemd cadeau gedaan. Heel sjiek. Ik vind dat ik hen meer dank verschuldigd ben dan zij mij. Het zijn echt heel toffe mensen.

6-7/7

Maandag de meest hectische dag van mijn verblijf in Burkina Faso. ‘s Morgens heel vroeg opgestaan. Van Panbila 1 naar Panbila 2 gefietst, voor een stukje langs de levensgevaarlijke weg naar Niger. Levensgevaarlijk omdat er op veel plaatsen grote stukken asfalt verdwenen zijn langs de kanten, waardoor de weg daar opmerkelijk smaller wordt. En iedereen, van beide richtingen, terwijl ze anderen aan het inhalen zijn, wil in die overblijvende smalle strook asfalt kruipen, en dan is het het recht van de sterkste dat geldt. Ik heb er 45 minuten over gefietst. Een redelijk goede tijd, want met de auto doe je er een half uur over. Ik wou aan elke jongen een persoonlijke brief schrijven, maar ik had op de laatste dag nog lang niet alles geschreven (wel al in het klad, maar nog niet in het net). Dus ik heb nog zitten stressen om alles snel op papier te zetten. Daarna stond een afscheidsmaal op het programma: frieten van zoete aardappel met een koude schotel. Dat heeft iedereen goed gesmaakt. Ik heb iedereen ook getrakteerd op samsa, bonenbeignets. Vervolgens heb ik iedereen nog een afscheidscadeau gegeven, deels omdat ik echt een cadeau wou geven, deels omdat ik van een aantal dingen af wou. En dan het moeilijke moment: het afscheid. Na mijn vertrek hebben drie meisjes me nog gebeld om te zeggen dat ze me gingen missen. Bij het inpakken van mijn valiezen, merkte ik dat ik al mijn spullen niet in de valiezen kreeg. Probleem. Hier en daar dus noodgedwongen een en ander van mijn bezittingen uitgedeeld. Uiteindelijk was ik net op tijd klaar, geen minuut te vroeg, want net toen ik klaar was, kwamen Fred en Nathanja aan om me naar de luchthaven te brengen. Aan de luchthaven aangekomen, trof ik Etienne en Martine van Panbila aan, evenals 4 leden van de muziekgroep van de kerk. Een echte bemoediging.

Het reisverslag, waaruit blijkt dat ik nog niet zo’n ervaren vliegtuigreiziger ben: bij gebrek aan weegschaal had ik mijn bagage niet op voorhand gewogen, gewoon op goed geluk ingepakt. Ik voelde dat een van de zakken echt wel zwaar was. Het zou kantje boordje worden. Het werd boordje: de zwaarste zak woog 22,5 kg, net iets minder dan de toegestane 23 kg. Men vroeg mij of ik mijn bagage wou insealen: ik zei maar van ja, want bij de heenreis was er een koordje van mijn rugzak tussen de lopende band vast geraakt, en toen hebben ze dat ingepakt, dus ik dacht: goed idee. Daarna vertelden ze me dat het 2000 CFA kostte, terwijl ik had verwacht dat het gratis zou zijn. Ik had natuurlijk helemaal geen CFA meer, omdat je daar in België niet veel mee kan doen. Ik heb dan maar noodgedwongen mijn briefje van 10 EURO bovengehaald (=6000 CFA). Veel anders zat er niet op. Na het inchecken van de bagage, toen ik mijn papieren aan het regelen was bij de politie, werd mijn naam afgeroepen: er zat iets verboden in mijn bagage: het bleek een spuitbus insecticide te zijn. Het was een bus van 300 ml, en blijkbaar was de maximum toegelaten hoeveelheid 250 ml. Zucht. Ik heb die spuitbus dan maar achtergelaten. Bij de douane heb ik een latje (dat langs een kant gepunt is) en mijn schaar moeten afgeven. Mijn schaar die ik al heb van in het eerste leerjaar nota bene. Niets aan te doen. Ik heb gemerkt dat ze in Ouagadougou veel strenger controleren dan in Parijs. Echt heel de handbagage wordt zorgvuldig doorzocht. De vlucht zelf is heel goed verlopen, al wou ik proberen slapen, en dat is me niet gelukt. De trein (waarin ik nu zit) is ook precies op tijd vertrokken. Ik ben goed en wel aangekomen.

Prijs van de week

De prijs van het afscheid nemen is heel hoog. Ik ben blij dat ik weer terug ben, maar ik vind het spijtig dat ik niet meer in Burkina Faso ben. Het is dus een dubbel gevoel, maar ja, een mens kan moeilijk op twee plaatsen tegelijk zijn.

Week 44

Hoofdpunten

• Ik heb de laatste week nog heel veel werk moeten/kunnen afwerken.
• Dinsdag heb ik een vergadering georganiseerd om het verder verloop van de groentetuin te regelen. De vergadering is goed verlopen, en we hebben een nieuwe verantwoordelijke gekozen.
• Dinsdagavond werd er ook een soirée Panbila voor mij georganiseerd. Ik heb er echt van genoten.
• Mijn aankomst in België: ik kom volgens verwachting dinsdag (7 juli) aan om 8u59 in de Thalys-terminal van het station Brussel-Zuid. Wie mij opwacht in Zaventem zal lang kunnen wachten, want daar kom ik dus niet aan.

29-30/6

Een zwaar onweer gehad. De bliksem kwam vlakbij. Ik heb de alfabetisatieles halverwege moeten stopzetten. Het moet goed regenen om een goede oogst te verzekeren, maar het mag niet te veel regenen, want dan storten de huizen in (die zijn gemaakt van gedroogde modder).

1/7

In de namiddag hebben we een vergadering gehad om het verder verloop van de groentetuin te bespreken. Vanuit de verschillende opmerkingen en voorstellen en beslissingen ga ik een verslag maken en een intern reglement. Want zonder regelgeving doet iedereen zijn eigen goesting (we zijn per slot van rekening nog altijd in Afrika).

‘s Avonds was er een Soirée Panbila, helemaal in het teken van mijn vertrek. Ik voelde me zeer vereerd. Er waren dansjes, liederen, een sketch en een Afrikaans spelletje. Daarna was er een heerlijke spaghetti bolognese. Die heeft gesmaakt!

Het voelt raar om België steeds dichter bij te voelen komen. Het wordt steeds duidelijker dat mijn vertrek met rasse schreden nadert. Nog maar 6 dagen.

2-4/7

Woensdagavond heb ik voor de laatste keer tô gegeten. Het was deze keer wel andere tô, gemaakt van maïs.

Donderdagmorgen ben ik ziek opgestaan. Een combinatie van lichte koorts, hoofdpijn en diarree. Ik heb me heel de dag sterk gehouden, want er stond veel werk op de plank. ‘s Morgens heb ik een boodschap doorgegeven tijdens het gezamenlijk gebed, en afgesloten met het lied ‘Kom tot de Vader’, met vertaling door tantie Martine naar het Frans. Daarna een vergadering met de directie om de cijfergegevens van ons werk van het afgelopen trimester. In de namiddag was er een laatste onderwijsmoment (zeg maar godsdienstles). Het was de laatste keer, dus ik heb het gehad over iets dat ik heel belangrijk vind: vergeving vragen, aan God en aan elkaar.

5/7

Met mijn gezondheid gaat het een beetje beter. Ik heb eigenlijk geen tijd om ziek te zijn. Er resten nog zoveel dingen die ik wil afwerken, het is echt stressen. Ik heb zelfs geen tijd om een lange blog te schrijven.

Wel dit melden: ik kom volgens verwachting dinsdag (7 juli) aan om 8u59 in de Thalys-terminal van het station Brussel-Zuid. Wie mij opwacht in Zaventem zal lang kunnen wachten, want daar kom ik dus niet aan.

Prijs van de week

Drie kilo Burkinabese witte bonen: 1 EUR.

Week 43

Hoofdpunten

• Deze week nog meer regens en plensbuien. De straten worden riviertjes.
• De morginabomen zijn allemaal geplant.
• Zaterdag zijn Noël & Manja teruggekeerd van vakantie.
• Op dit moment (zaterdag 27 juni) nog 9 dagen te gaan. De tijd vliegt.

21-22/6

Zondag heeft het ‘s ochtends én ‘s avonds geregend. De binnenkoer van verschillende huizen was een zwembad geworden, met daarin fietsen en stoelen enz. De straten waren modderrivieren geworden. Erg handig als je de bushalte probeert te bereiken zonder je voeten te willen natmaken. Maar ik ben terug in Panbila 2 geraakt.

Met de regen zijn ook de insecten massaal gekomen, want ook niet zo interessant is. Wel voor de gekko’s, want die smullen hun buikje rond. En ook voor de jongens op Panbila 2, want die houden ook van geroosterde insecten. Het zijn termieten met vleugels (spanwijdte tot 5 cm).

Het voordeel is natuurlijk wel de gedaalde temperatuur. Het is niet meer drukkend warm, en ‘s nachts wordt het zelfs weer ‘koud’. Bij gebrek aan deken moest ik een trui aantrekken en een lange broek om in slaap te kunnen geraken.

De lessen en toetsen op school zijn afgelopen. De kinderen gaan nog naar school, maar enkel om te spelen. En dat gedurende twee tot drie weken lang. Wie het nut hiervan inziet? Ik alleszins niet.

23-24/6

Alle bomen zijn nu geplant. Ik hoop dat ze goed zullen groeien nu. De bladeren zullen fijngemalen worden tot een poeder, dat heel vitaminerijk is, en bij het eten kan gemengd worden. Zo kan ondervoeding eenvoudig tegengegaan worden. De groentetuin is 10 maanden geleden opgestart, en nu ga ik die moeten achterlaten. Snik. Ik hoop dat ze er volgend jaar geen soep van zullen maken, van de tuin bedoel ik dan; van de groenten mogen ze gerust soep maken. Trouwens, ik weet niet of ik dat al eens geschreven heb, maar hier maken ze nooit groentesoep. Als men hier ‘soupe’ zegt, gaat het om vlees of vis in bouillon, dat wordt hier zo gegeten, als tussendoortje, zonder groenten of rijst of aardappelen of iets anders. Ieder zijn smaak. Wat ik echt niet smakelijk vind (om te zien), is ‘zimzoegoe’, een vissenkop. En voor het vlees van de markt, dat al bezocht is door een duizendtal vliegen, daar bedankt ik ook vriendelijk voor. Ik ben hier een halve vegetariër geworden, maar meer uit armoede dan uit principe. Er zit wel steeds een klein beetje vis in de maaltijden van Panbila, maar je hebt een microscoop nodig om dat in je bord te kunnen observeren. Als ik eerlijk mag zijn, begint het eenvoudige eten van Panbila (pap, rijst en 1 keer per week bonen; tô heb ik uit mijn menu geschrapt, sedert een paar maanden) mij steeds meer tegen te steken, het smaakt me niet echt meer, met uitzondering van de bonen dan.

De jongens vragen me elke dat hoeveel dagen ik nog ga blijven. Niet dat ze willen dat ik wegga, integendeel. Twee van de jongens zijn eerste van hun klas geworden. En aan de rangschikking van leerlingen volgens hun rapportcijfers, daar wordt meer belang aan gehecht dan in België. Om meer precies, de leerlingen worden hier gerangschikt volgens hun resultaten, terwijl dat in België om pedagogische redenen niet (meer) wordt gedaan. Alleszins een dikke proficiat aan mijn jongens, maar ik heb hen er ook bij verteld dat ik graag ook een eerste plaats in gehoorzaamheid had gezien

Ach ja, ik mag niet klagen. Het wordt reeds als zeer uitzonderlijk gezien dat sommige jongens, die zowat alle centra van Ouagadougou al hebben bezocht, zolang bij ons gebleven zijn, niet weggelopen zijn. En er zijn jongens die gedurende het jaar echt een grote verandering hebben ondergaan. Jongens die thuis niet meer naar hun ouders luisterden, hebben bij ons gehoorzaamheid geleerd. Ons centrum is misschien het centrum in Ouagadougou met de minste middelen, maar we hebben wel de Middelaar, Jezus. Het is God die voor ons werkt, en die in staat is de harten van de jongens en meisjes te veranderen. Dat is voor mij heel duidelijk. En ook al kampt het project met grote financiële problemen, ik ben persoonlijk van mening dat we nog meer nood hebben aan gebed. Het klinkt cliché, maar ik ben er echt van overtuigd. Een goede accommodatie, een massa goedbetaalde monitors, pedagogen, psychologen,… en een uitgekiend programma voor de straatkinderen gaat hen echt niet veranderen. Christelijke liefde kan dat wel. Het is God die verandert. En God heeft geen behoefte aan geld. God werkt niet met geld, Hij werkt met en door en in mensen. En natuurlijk is er ook geld nodig voor het project, want de kinderen moeten elke dag eten, en er moet personeel betaald worden, enz. Maar mijn geloof in God is groter dan mijn geloof in geld. Gelukkig maar. En ik hoop dat dat zo mag blijven.

25-26/6

De dagen gaan in sneltempo voorbij. Er ligt nog heel wat computerwerk voor me, met als voornaamste een plattegrond maken van Panbila 2. Ik weet niet of ik daar al eens eerder over heb geschreven, maar er is mij gevraagd een plattegrond te tekenen (op de computer) van Panbila 2. We hebben heel wat metingen uitgevoerd, maar nu ik het plan aan het proberen tekenen ben, lijkt het niet zo eenvoudig, en komen gemaakte meetfouten en vergeten metingen boven water. Bovendien is zowat elke muur scheef gebouwd. De gebouwen hebben de vorm van een parallellogram, en evenwijdige lijnen zijn zeldzaam. Ach ja, ik trek mijn plan wel met dat plan.

Vrijdag hebben Etienne en ik de metingen moeten stoppen door een serieuze regenbui. Omdat die enkele uren duurde, hebben we maar een ‘koffiepauze’ ingelast met perzikenthee en echte Amerikaanse pancakes. Als het regent gaat iedereen binnen schuilen, en valt zowat alle werk stil. Het werd ook behoorlijk fris, zodat ik mijn trui maar eens ben gaan opzoeken. In de namiddag was er weer regen. Ik ben er niet in geslaagd met droge voeten thuis te komen, want sommige plassen nemen de volledige breedte van de straat in beslag.

27/6

Een laatste serie souvenirs gaan kopen. Vandaag had ik niet zo’n zin om af te dingen, dus de verkopers hadden geluk met mij. Ik ga weer moeten wennen aan België: weer in euro denken, niet meer mogen afdingen, omvervallen van de hoge prijzen, enz.

Er rest me nog 1 week en 2 dagen op Burkinabese bodem. Het zal een week van afscheid worden en een week van mijn twee kamers opruimen, wat vooral op Panbila 2 een kleine ramp is.

Noël en Manja komen vanavond terug van een vijfweekse vakantie.

Internet is nog altijd afgesloten op Panbila. Onatel (de openbare telefoonmaatschappij) permitteert zich heel veel. Het internet is al 4 weken onbeschikbaar, maar de factuur blijft natuurlijk wel komen. Omdat Noël & Manja er niet waren, is het probleem niet opgelost. Vorige keer heeft Noël een stuk of tien keer moeten bellen voordat ze het probleem oplosten. ‘J’aime l’Afrique’ zeggen we dan.

Prijs van de week

Ticket voor een voetbalmatch (voorronde wereldbeker) in het stadion: 500 CFA = 0,76 EUR.

Week 42

Hoofdpunten

• Deze week was een week van fysieke arbeid. Elke dag ben ik in de weer geweest om putten te graven en bomen te planten. Een leuk maar vermoeiend werk. Gelukkig hebben de jongens van Panbila vele handen geholpen.
• Nog steeds geen internet op Panbila 1…
• Nog twee weken Afrika… mijn hoofd zit stiekem al terug een beetje in België.

14-16/6

Dinsdagmorgen is er een Amerikaanse zendeling gekomen, om de Moringa-bomen te komen brengen en te helpen ze te planten. Het is een groot cadeau voor de groentetuin. Omdat nog niet alle putten gegraven waren, hebben we nog niet alle 100 boompjes kunnen planten, maar we gaan er de komende dagen nog eens hard tegenaan om zo snel mogelijk elk boompje een plaatsje te geven. Het was een aangename ochtend: samen boompjes planten met Geoffrey (de zendeling), Fred & Nathanja en twee Panbila-jongens. Het heeft op een week tijd al 3 keer geregend, dus we mogen zeggen dat het regenseizoen aangebroken is. Vandaag zag ik dat men de sorghum gezaaid heeft.

17/6

Na school snel naar huis gaan. Niets daarvan denken de Afrikaanse kinderen, ze denken: lekker in de bomen klimmen en vruchten plukken. Ik heb degenen die vroeg thuis waren beloond, en dat wekte de jaloezie van de laatkomers op. Hopelijk hebben ze hun les geleerd. Pas anderhalf uur na schooltijd thuiskomen, terwijl het maar 20 minuten wandelen is, dat is een beetje van het goede te veel.

18-19/6

De afgelopen dagen waren erg vermoeiend. Er moesten nog meer dan 50 putten gegraven worden, in vaak rotsachtige bodem. Gelukkig hebben de Panbila-jongens veel handen toegestoken. Op dit moment moeten er nog 3 putten uitgediept worden, en maandag gaan we dan de laatste boompjes planten. Ik hoop dat de bomen een grote zegen mogen betekenen in de toekomst.

20/6

Nog steeds geen internet op Panbila 1. Zo heb ik wel wat meer tijd om mijn werk op de computer af te werken, en voor de rest wat boeken te lezen. ‘s Avonds was er een voetbalmatch: Ivoorkust-Burkina Faso. De voorronde van de wereldbeker. Aidou, een Panbila-jongen die op Panbila 1 woont, had een ticket gekregen van een agent, dus is hij naar het stadion gefietst (de match was in Ouagadougou). Daar aangekomen bleek alles volzet. Officieel zijn er evenveel tickets verspreid als er plaatsen zijn, maar in praktijk… Hij moest diep ontmoedigd terugkeren. En daarna kwam het nog slechtere nieuws: Ivoorkust won met 3-2, en mag naar de wereldbeker. Voetbal leeft enorm hier, op straat vroeg iedereen me: ben je voor Burkina Faso of voor Ivoorkust? Wie een tv heeft, zet die op straat en vraagt 100 CFA (0,15 EUR) om op de stoep mee te kijken. Wie een vlag heeft, hangt die uit, of rijdt er onder luid getoeter mee door de straten.

Zo, ‘t was maar een korte blog deze week. Ik zit stiekem met mijn hoofd al in België. Eindelijk weer een heerlijk relaxerend warm bad kunnen nemen, mijn hoorn en trombone van onder het stof halen, Nederlands praten, vrienden en familie terugzien, yoghurt eten, kou lijden, vergeten hoe kakkerlakken eruit zien, geen irritante sprinkhanen meer, geen malariapillen. Maar ik ga ook veel uit Burkina Faso missen: de mango’s, de zoete aardappels, de pindanoten, de bissap en samsa, het feit dat je altijd wordt uitgenodigd (en moet uitnodigen) om mee te eten, enz.

Prijs van de week

Zakje instant noedels: 0,57 EUR.

Week 41

Hoofdpunten

• Zondag ben ik naar de kerk van Etienne geweest. De preek sprak me erg aan.
• Het graven van de plantgaten blijkt een te zwaar werk voor de mannen aan wie ik het werk uitbesteed heb. Ze willen het nog wel doen, maar tegen een hogere prijs.
• Woensdag een indrukwekkende zandstorm gehad. We moesten bliksemsnel onze spullen pakken en gaan schuilen.
• Donderdag hebben een aantal jongens opgebiecht wat ze mispeuterd hadden; een bemoedigende ervaring.

7/6

Naar Etienne’s (een collega van Panbila) kerk geweest vanmorgen. De boodschap was heel goed: het ging over nederigheid. Over het feit dat we voortdurend zoeken naar wat ons aanzien geeft bij de mensen. We zoeken een rijke, knappe vrouw om mee te trouwen, we zoeken een interessante job, kopen een sjieke auto, we doen er alles aan om deftig over te komen, enz. Allé, niet iedereen is zo, maar de meesten wel. De meeste mensen verkiezen rijkdom boven armoede. Aanzien boven minachting. En op zich is dat niet verkeerd. Het probleem is dat die rijkdom, dat aanzien een doel voor ons is. En het zou geen doel mogen zijn, maar een gevolg. Spreuken 22:4 zegt dat wie zichzelf klein acht, respect voor God toont. En het gevolg zal zijn: rijkdom, eer en een lang leven. Dat zijn de vruchten wanneer je jezelf vernedert. En vruchten, daar moet een boom niet om bidden, smeken of roepen. Vruchten, die komen vanzelf, op hun tijd.

Jezus zei dat wie belangrijk wil zijn een ieders dienaar moet worden. Jezelf vernederen is heel praktisch. Het is geen passief proces, je kan er zelf aan werken. En het is niet in je zetel gaan zitten en jezelf minderwaardigheidsgevoelens inpraten tot je er dood bij neervalt. Het is dienen door voorbede te doen voor je vrienden, door de handen uit de mouwen te steken als er hulp gevraagd wordt, door ten allen tijde een luisterend oor te bieden, enzovoort.

Nederigheid is een essentieel kenmerk van Gods karakter. Jezus, God zelf, is mens geworden, gelijk aan zijn schepping, om de mensen te redden. Dertig jaar lang heeft Hij zijn mond gehouden en het onderwijs van de schriftgeleerden aanvaard. Hoewel Hij het allemaal veel beter wist, was Hij geen betweter. Hebreeën 5:8 zegt dat Jezus heeft geleerd te gehoorzamen door lijden. In dat vers zitten drie opmerkelijke elementen: 1) Jezus heeft geleerd, Hij had een leerproces nodig. Wij mensen uit de supermarktsamenleving willen alles hier en nu, wij hebben geen geduld, we hebben niet het karakter om te strijden om iets te bekomen, we kunnen de moeite niet opbrengen om door het leerproces te gaan, de meesten keren hun studies tijdens de rit de rug toe. 2) Jezus gehoorzaamde. Toen Hij op aarde leefde, deed Hij de wil van de Vader. Hij deed niet waar Hij zin in had. Vaak is dat echter wat wij doen. We bidden ‘Laat Uw wil geschiedden in de hemel, alzo op de aarde.’ En daarna boeken we onze week vol met activiteiten zonder aan God te denken. Hypocrieten die we zijn. Want God heeft juist ons mensen nodig om zijn wil te kunnen volbrengen op aarde. Gehoorzaamheid en nederigheid gaan samen. 3) Jezus leerde door lijden. Lijden. Iets waar we van willen wegvluchten. En toch zijn er een heleboel dingen die God ons door lijden heen wil leren. En wie zijn wij om Gods methodes af te wijzen?

Als je wil weten of je Gods karakter hebt, vraag dan naar wat andere mensen bij jou opmerken. Als je eens iemand hebt horen zeggen dat je lui bent, en een tweede persoon zegt je hetzelfde, ga dan eens even zitten, en kom tot bezinning. Want wat de mensen van je zeggen, daar zit heel vaak een kern van waarheid in. Als de mensen je trots vinden, dan weet je dat je je moet vernederen, dat er nog werk aan de winkel is. En luister niet alleen naar je vrienden. Iedereen om je heen kan je karakter ‘lezen’, de buurvrouw, een collega, je eigen zoon of dochter. Wil je dat nederigheid jouw hoofdkenmerk wordt?

Ziezo, dat was een beetje een korte samenvatting van de preek, met wat toevoegingen van uw dienaar. Omdat ik het zo’n goede boodschap vond, wou ik er toch even wat over schrijven.

8-9/6

De mannen aan wie ik het werk van de plantgaten graven heb uitbesteed, hebben het opgegeven. De grond is veel te hard. Hoe het nu verder moet weet ik nog niet.

Ik ben begonnen in het boek ‘Als het regent in de bergen’, een biografie van James Fraser, de eerste zendeling onder de Lisu-Chinezen, ten tijde van de eerste wereldoorlog. Hij was ingenieur en beloftevolle pianist, maar hij liet alles achter om Gods roeping te volgen. Ik kan me in veel van wat hij beleefd heeft herkennen, maar ik heb nog veel van hem te leren, en de moeiten die ik hier ken zijn natuurlijk niet te vergelijken met wat hij in het Chinese binnenland heeft moeten doormaken. Bedankt Leuvense Ichtianen voor dit en de andere boeken. Bedankt voor jullie vriendschap.  

10-11/6

Woensdag een zandstorm meegemaakt, toen ik net bezig was met alfabetiseringsles. Plots werd de lucht donkergrijs, en rende iedereen in paniek naar de slaapkamers om ramen en deuren te sluiten, en binnen te schuilen. Een halfuur lang raasde een stormwind vol zand voorbij, gevolgd door een regenbui. Om de tijd te doden heb ik maar een les Engels geïmproviseerd voor tantie Martine en tantie Kouda. Iemand zegt een woord in het Engels, de volgende moet een ander Engels woord zeggen dat begint met de laatste letter van dat woord, enzovoort. Zo hebben we onze Engelse woordenschat opgefrist. Toen de storm over was, heb ik thee gezet en hebben we een theekransje gedaan met thee en koekjes. Een teamgeestversterkende activiteit heet dat in het jargon.

Toen ik daarna in mijn kamer kwam, kon ik eerst alles gaan afstoffen, want al mijn spullen waren onherkenbaar geworden onder het laagje bruin stof. Ik had mijn raam en deur gesloten, maar het stof dringt door het rieten dak door.

12-13/6

Internet werkt weeral niet, en dat is een tegenvaller. Vorige keer heeft Noël een stuk of 10 keer moeten bellen naar de telefoonmaatschappij vooraleer men het probleem wilde oplossen. Ik vrees dat het zo gaat blijven, totdat Noël en Manja weer terug zijn van vakantie. Nu moet ik naar een cybercafé, waar het internet veel te traag gaat.

Donderdagavond was er een bemoedigend moment. Drie jongens hebben opgebiecht wat ze verkeerd hadden gedaan. Dingen waar we al een hele tijd de dader van wilden vinden. Ik weet het niet zeker, maar waarschijnlijk hebben ze de moed gekregen om op te biechten, omdat we zeiden dat ze geen cadeautje konden krijgen zolang de daders niet hadden toegegeven. Ook al is hun motivatie tot bekentenis misschien twijfelachtig, het is toch zeker een stap in de goede richting.

Met mij persoonlijk gaat het nog steeds goed. Ik stel het wel naar ziel, geest en lichaam. Ik dank God voor elke dag die ik krijg en geniet van het leven, het werk en de aangenaam warme temperaturen.

Prijs van de week

Kroepoek (nog te frituren): 450 CFA = 0,69 EUR.

Week 40

Hoofdpunten

• Binnenkort komen er moringa-bomen in de groentetuin. De plantgaten graven blijkt een behoorlijke klus te zijn.
• Ik blijf tijdens het weekend op Panbila 2, wat betekent dat jullie een week niets van mij horen…

31/5

Zoals gezegd een feestelijke kerkdienst gehad. Voor het vervoer ernaartoe en terug zat de auto vol (naar Afrikaanse wijze) met medekerkleden zonder vervoermiddel. Alles is heel goed verlopen. Aan het eind werden we verrast met een rijstmaaltijd met vis.

1-3/6

Woensdagavond voor het eerst deze week weer elektriciteit. Tijd om een beetje aan mijn blog te schrijven dus. Ik merk wel dat de inspiratie soms zoek is, de laatste weken schrijf ik steeds minder en minder. Ik hoop dat niemand dat erg vindt.

Binnenkort gaan we een honderdtal moringa-bomen planten in de groentetuin. De bladeren en zaden ervan schijnen heel voedzaam te zijn, en kunnen dienen als een vitamine-aanvulling op de lokale voeding. Voor elke boom moet er een put gegraven worden met een diameter van 50 cm en een diepte van 50 cm. In een Mechelse zandgrond is dat een fluitje van een cent, maar hier dus niet… Voor een put heb ik een uur nodig, en dan ben ik nog niet eens tot de vereiste diepte van 50 cm geraakt. Vermoedelijk ga ik het werk uitbesteden. Een stuk minder vermoeiend, en dan help ik een Afrikaan aan een beetje spaargeld.

4-5/6

Donderdag wilden de jongens ook eens proberen putten te graven voor de bomen, maar ze kwamen tot dezelfde conclusie als ik: het is een enorm zwaar karwei. De grond is keihard. Het werk wordt dus uiteindelijk uitbesteed: twee mannen zullen het werk doen. Maar vrijdagnamiddag waren ze nog niet echt ver gevorderd: ook zij hebben de enorme weerstand van de rotsbodem ondervonden.

Vrijdagavond was ik uitgenodigd bij Fred & Nathanja, samen met een tiental andere gasten. Het was een heel gezellige avond met veel lekkere snacks en een groepsspel. Helemaal aan het begin van de avond viel de elektriciteit uit. Gelukkig hebben ze net een kleine (800 W) generator gekocht, zodat we toch een lamp konden aansteken, en enkele ventilators (echt wel nodig hier).

6/6

Johan, gelukkige verjaardag. Ik hoop dat je m’n sms’je hebt ontvangen. Ik wens je een vreugdevol jaar toe, een eerstgeborene, een huis en nog veel meer.

Ik heb besloten om dit weekend op Panbila 2 te blijven, maar dat houdt dus in dat ik geen internet heb, en dit weekend niets kan laten weten. Ik merk dat het niet meevalt om weer alleen te zijn. Ik heb echt genoten van de aanwezigheid van Abi en Rianne. Nog even volhouden. Ik heb nog veel dingen af te werken, dus in principe zou ik geen tijd mogen hebben om me alleen te voelen.

In de namiddag ben ik met al de jongens voor een laatste keer naar de kapper geweest, ik heb dus weer negen kale jongens . ’s Avonds stond er een film op het programma: Home Alone. Ze vonden het geweldig hoe Kevin de dieven steeds te slim af was, en hoe de dieven in al zijn vallen trapten. Ik hoop maar dat met mij niet het omgekeerde gebeurt, wanneer ik terugkeer naar België, nl. dat ik merk dat ik een van de jongens heb meegenomen (ipv achtergelaten, zoals in de film). Want dat zeggen ze hier allemaal: dat ze met me mee willen gaan naar België.

Nog 30 dagen te gaan, weldra ga ik Afrika weer ruilen voor Europa. Of ik nog zal terugkeren? Ik weet het niet. Ik vermoed van wel. Maar hoe, waar en wanneer blijven voorlopig onopgeloste vragen. Het wordt wel een spannende periode na mijn terugkeer: voor het eerst werk gaan zoeken, cv opsturen, vacatures zoeken, solliciteren, enz. 

Prijs van de week

Een wedda (een zure inheemse vrucht): 25 CFA = 0,04 EUR.

Week 39

Hoofdpunten

• Zondag een lange, maar inspirerende kerkdienst + bidstond gehad
• De opvoeding van de jongens gaat een stuk makkelijker dan in de beginmaanden
• Er wordt nu stilaan gekeken waar de jongens na hun Panbila-jaar terecht kunnen, want in principe blijven de jongens maar 1 schooljaar op Panbila

24/5

Een vermoeiende, maar heel gezegende zondag. Rond middernacht had ik Rianne naar het vliegveld gebracht. Rond 7 uur moest ik weer op, om rond 8 uur in de kerk te zijn. Na de kerkdienst was er een bidstond met de muziekgroep. Die is uitgelopen tot 14u. Ik ben echt blij dat ik deel mag uitmaken van de muziekgroep. Zo heb ik contact met enkele mensen van de kerk van mijn leeftijd. En zo voel ik me ook bij de kerk horen, hoewel mijn huidskleur verraadt dat ik een vreemdeling ben. En ik ben ook heel dankbaar voor de gebedstijd die we hadden. In het begin hebben we 5 keer achtereen vergeving gevraagd en echt gesmeekt om vergeving. En ik heb echt Gods aanwezigheid ervaren en zijn vergeving gevoeld. Vaak vragen we 1 keer vergeving, en hop, we zijn vergeven. Een gebedje van een halve minuut. Alsof het iets goedkoops is. Maar we mogen niet vergeten dat Jezus de prijs voor vergeving betaald heeft, het kostte Hem zijn leven. Ik denk dat God wil dat we beseffen dat vergeving een heel duur en kostbaar cadeau is.

We leven vaak maar zoals het ons goeddunkt, en we hebben altijd (of toch meestal) gelijk in onze ogen, en we weten wat belangrijk is in het leven. En toch, als we echt de tijd nemen om Gods licht op ons leven te laten schijnen, dan ziet het er vaak niet zo fraai uit. Als je God toelaat zijn versie te tonen, dan kom je vaak beschaamd uit.

Daarna hebben we als muziekgroep nog voor elkaar gebeden en elkaar bemoedigd. De tijd vloog. Het was weeral eens een bevestiging dat God zich openbaart aan diegenen die God ernstig zoeken.

25-26/5

Een zin in de Bijbel heeft me echt getroffen. In 1 Samuel 12:23 zegt Samuel dat het zonde zou zijn, moest hij niet voor het volk bidden. Echt een straffe uitspraak. Want hoe vaak vergeet ik niet te bidden voor mijn naaste in nood, of voor de regering, of voor mijn collega’s? En dan wijt ik dat aan tijdsgebrek, of vergetelheid, of weet ik veel, maar ik til er alleszins niet erg zwaar aan. Onterecht?

27/5

De opvoeding van de jongens verloopt een stuk rustiger dan in de beginmaanden. Niet dat alle problemen zijn opgelost en alles koek en ei is, maar er zijn minder stormen, en de stormen die er zijn, zijn minder hevig. Mij hoor je dus niet klagen. Alhoewel, ik ben wel een beetje minder geduldig de laatste tijd. Misschien moet ik me maar eens bedenken dat ik ooit ook een lastig kind ben geweest; ik hoop dat ik dan wat verdraagzamer wordt.

28-30/5

Het wordt tijd dat ik vertrek, want de groenten worden duurder. De courgetten zijn van 4 eurocent naar 15 eurocent gegaan, de tomaten van 2 cent naar 8 cent. Het is einde droog seizoen – begin regenseizoen. De oude oogst is op, de nieuwe moet nog komen. Gelukkig zijn er nog volop goedkope mango’s.

Donderdag heb ik estafette gedaan met de jongens, een van de opdrachten was haasje-over. Het was een komisch zicht: sommigen geraakten er niet over, anderen gingen veel te snel, en belandden in hun enthousiasme tegen het achterwerk van de volgende in de rij. Spijtig genoeg heb ik er geen foto’s van genomen.

In de namiddag is er een medewerker van Kéoogo langsgekomen om met de jongens te bespreken wat ze volgend jaar zullen doen. In principe mogen de jongens maar een schooljaar op Panbila blijven, daarna moeten ze een ander onderkomen zoeken. Sommigen zullen naar huis terugkeren, anderen zullen naar een ander centrum gaan waar ze een beroep zullen leren, weer anderen gaan een job zoeken en hun studies voortzetten in avondschool. Ik hoop en bid dat ze volgend jaar op een goede plek zullen terechtkomen, en dat ze nooit zullen vergeten wat ze op Panbila geleerd en beleefd hebben.

Zaterdagavond zijn we met de muziekgroep gaan repeteren in Pissy, een buitenwijk van Ouagadougou. Morgen vindt daar een gemeenschappelijke samenkomst plaats van onze kerk, en de kerk in Pissy, die een dochterkerk van onze kerk is. Het zal een feestelijke kerkdienst worden, en dat mag ook wel, want het is morgen Pinksteren.

Prijs van de week

Een kilo klontjessuiker: 0,99 EUR.

Foto’s BF11

Klik op de foto om het album te openen…

BF11

Week 38

Hoofdpunten

• Rianne is zaterdag weer naar Nederland vertrokken.
• Deze week was mijn laatste Charity, de laatste Edge: het schooljaar loopt ten einde, het regenseizoen is begonnen

17-18/5

Voor wie een ideaalbeeld zou hebben van Afrikaanse kinderen, even iets rechtzetten:

1. Niet alle Afrikaanse kinderen eten altijd wat de pot schaft. Er zijn heel wat Afrikanen die bepaalde maaltijden weigeren, omdat ze die niet lusten. Vandaag bijvoorbeeld was er een bepaalde saus bij de tô, die verschillende jongens niet wilden opeten.
2. De kinderen hebben niet veel, maar toch zijn ze helemaal niet zuinig met datgene wat ze wel hebben.

Het is zo dat er veel verschillen zijn tussen Afrikanen en Europeanen, maar toch zijn er ook heel veel dingen hetzelfde; we zijn tenslotte allemaal mensen.

19/5

Een paar dagen geleden was ik aan het nadenken over mijn verblijf hier in Burkina Faso, of het nu echt Gods wil was dat ik de stap heb genomen om een jaar in Burkina Faso te helpen op het project Panbila. En toen bracht God me in gedachten wat ik in de voorbije tijd al allemaal heb gedaan, kunnen doen en mogen doen, hoe ik telkens de gaatjes in het werk kon opvullen. En toen werd het me duidelijk dat ik hier echt op mijn plaats ben, op dit moment. Het was als een late bevestiging voor mijn beslissing om hier als vrijwilliger te werken voor 10 maanden. Ik ben in september vertrokken, in feite zonder echt zeker te weten dat het echt Gods wil was. Het was een geloofsstap. En God toonde me dat Hij pas achteraf bevestigd heeft, om me te leren in geloof te wandelen. Deze bevestiging heeft me bemoedigd om ook in de toekomst weer stappen in geloof te nemen.

20/5

Een Afrikaan leeft dag per dag. Zo schrijft de Bijbel het ons ook voor, dus op dat vlak kan ik wat van de Afrikanen leren. Maar dat betekent ook dat men soms voor (aangename of minder aangename) verrassingen komt te staan. Vandaag was er bijvoorbeeld discussie over of het morgen (Hemelvaartsdag) nu een wettige feestdag was of niet. Het personeel op Panbila 2 was er niet over uit, dus heeft men de directie gebeld. Die zei dat het een feestdag was. Ik moet zeggen dat ik er me ook niet van bewust was dat het Hemelvaart was, want ik leef ver van alle media, agenda’s en dat soort dingen. Ik leef ondertussen ook al op z’n Afrikaans. Het is maar te hopen dat ik op 6 juli mijn vliegtuig niet ga missen …

21/5

Hemelvaartsdag, dus een vrije dag. In de namiddag had ik een fietstochtje naar Loumbila gepland, samen met Rianne. Onderweg werden we verrast door hevige regen en wind. Gelukkig was er in de buurt een afdak waar we konden schuilen. Een half uur later konden we weer verder rijden, en het werd een hele mooie namiddag. Aaneensluitend zijn we gaan kijken naar een voetbalmatch tussen de Panbila-jongens en een plaatselijk team. In de slotminuten hebben onze jongens gescoord. Ze waren echt dolgelukkig.

22-23/5

Een week na Abi moet ook Rianne afscheid nemen van Panbila 2. Over 6 weken zal het mijn beurt zijn. Ik heb echt nog genoten van de laatste week met Rianne. Ze heeft veel ‘Belgisch’ bijgeleerd.

Vrijdag heb ik mijn laatste Charity (restaurant van Panbila) gehad, want Charity sluit tijdens het regenseizoen. Zaterdag is ook de laatste aflevering van Edge (lofprijsavond). Het teken dat de vakantie in aankomst is. Ook de jongens op Panbila zullen binnenkort met de examens beginnen. Ik hoop dat ze echt mooie resultaten mogen behalen.

De nacht van zaterdag op zondag mocht ik Rianne wegbrengen naar het vliegveld. Het stortregende, en er bleek een gat in het dak van de auto te zitten. We hebben het binnenlekkende water zoveel mogelijk proberen opvangen in een potje. De auto is stilaan hoogbejaard aan het worden…

Prijs van de week

Een liter olie (voor in de keuken): 1,14 EUR in de lokale winkeltjes (verkocht in een plastieken zakje), 3 EUR in de supermarkt (uit Europa ingevoerde olie (zonnebloemolie)).

Week 37

Hoofdpunten

• Het was Abi’s laatste week op Panbila. Intussen is ze weer in Frankrijk.
• De groentetuin van de school doet het goed, en daar ben ik dankbaar om.

10-13/5

Ik heb me laten vertellen dat het deze zondag Moederdag is, dus bij deze een dikke knuffel aan mama. Cadeautje volgt op 7 juli zeker?

Dinsdagavond was er een evangelisatie-avond in de kerk van Pasteur Pierre. Ik ben er samen met de jongens en meisjes van Panbila naartoe geweest. Er werd op groot scherm een film getoond van de heilsgeschiedenis in een notendop. Het begon officieel om 18u30, maar de film startte pas om 20u30, een beetje op zijn Afrikaans dus.

Het zijn de laatste dagen voor Abi, dus stilaan beginnen de afscheidstranen te komen bij de meisjes. De baby’s, die heel erg gehecht zij geraakt aan Abi, hebben voorlopig nog niets door, maar voor hun zal het afscheid ook heel pijnlijk zijn.

Groentetuin: Ik heb nu plastieken gieters gekocht in plaats van de gebruikelijke metalen. Hopelijk gaan die langer mee. Ik ben blij met de huidige stand van zaken in de groentetuin, want het project met de schoolklassen verloopt heel goed.

Woensdag is er inspectie geweest op de school. Traditioneel wordt er aan de inspectie een heerlijke maaltijd aangeboden. In Burkina Faso heet dat gastvrijheid, voor een Belg ruikt dat naar omkoping. We zullen het maar bij gastvrijheid houden, want ten slotte blijft de inspectie toch ongeveer een halve dag, en dan is het maar normaal dat je hen iets te eten en te drinken aanbiedt. De jongens van Panbila hebben op dit moment gewacht, want zolang de inspectie niet was gekomen, mochten ze op de vrije dagen geen gebruik maken van het voetbalveld, omdat het er steeds piekfijn moest bijliggen, voor wanneer de inspectie zou komen. Uiteindelijk hebben ze ongeveer 4 maanden daarop moeten wachten. Donderdag konden ze er voor het eerst weer gaan voetballen.

14-15/5

Heel de week door zijn er afscheidsmaaltijden, dankwoordjes en afscheidsceremonies omwille van het vertrek van Abi. Haar vertrek valt iedereen, Abi incluis, zwaar. Ze heeft in de vier maanden dat ze op het project gewerkt heeft heel veel betekend voor de meisjes op Panbila en hun baby’s. Ook ik heb er van genoten om de afgelopen maanden met Abi op te trekken.

Vrijdagavond kwam dan het moeilijke moment: het afscheid.

16/5

Abi is veilig en wel aangekomen. Ze gaat zich nu voorbereiden op haar studies psychologie.

Ik heb een siësta van 3 uur genomen, want ik was enorm moe. Omwille van de hitte is het niet gemakkelijk om ‘s nachts goed te slapen.

Prijs van de week

Plastieken gieter (11 liter): 7 EUR

Week 36

Hoofdpunten

• Abi heeft een toffe reis naar Gaoua gehad. Volgende vrijdag moet ze al weer naar Frankrijk vertrekken, want dan zit haar verblijf op Panbila erop.
• Donderdag zijn er belangrijke gasten (o.a. de burgemeester) op bezoek geweest op Panbila. Ze waren heel enthousiast over het project.
• Het werk met de jongens is soms zenuwslopend. Bid dat God me kracht geeft voor elke dag, of dank God dat Hij het doet (dat is misschien beter, want Hij doet het ook).

3/5

Gelukkige verjaardag, Matthias en Rebecca!

De preek ging deze zondag over de liefde. De spreker zei dat we God en onze naaste niet genoeg liefhebben. Als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat we tekortschieten in het liefhebben van God en onze naaste. We kennen het eerste gebod: Heb God lief boven alles, en je naaste als jezelf. Dat zit in ons hoofd. Maar in ons hart leeft vaak een ander gebod ‘God moet mij liefhebben boven alles, en mijn naaste moet mij liefhebben als zichzelf. En als men mij niet liefheeft, wordt ik kwaad.’

Liefde is niet egocentrisch, liefde geeft. Het was een inspirerende boodschap. Ik ben alleszins nog niet afgestudeerd aan de leerschool van de liefde, zo blijkt.

4/5

Woensdagavond is er soirée Panbila. Vanavond zijn we al begonnen met het voorbereiden van een toneel. We gaan de parabel spelen van de koning die een feestmaal aanricht, maar de gasten willen niet komen (Luc 14:15vv).

Abi is teruggekeerd vanuit Gaoua. Even een foutje corrigeren: Gaoua ligt dichtbij Ivoorkust ipv Ghana, zoals ik eerder schreef. Ze heeft het er uitstekend naar haar zin gehad.

5-6/5

Deze week heb ik (weeral) de grenzen van mijn geduld leren kennen. Sommige jongens bezitten een onvoorstelbaar grote dosis koppigheid, wispelturigheid, ontevredenheid en dies meer. Probeer maar eens een theater voor te bereiden met jongens die elke vijf minuten van rol willen veranderen, of steeds wisselen tussen: ik wil meedoen – ik wil niet meedoen – ik wil meedoen – ik wil niet meedoen. En alsof het leven op een centrum nog niet moeilijk genoeg is, is het blijkbaar de bedoeling van sommige jongens hun ‘broers’ voortdurend het vuur aan de schenen te leggen. De hele dag brandjes blussen, daarvan raak je snel uitgeblust. Bid dat God me dagelijks kracht geeft, geduld en liefde om goed voor mijn jongens te zorgen. Ik ervaar het wel als een goede karaktervorming voor mij, ik leer mijn grenzen kennen, en op deze manier kan God me steeds verder en dieper vormen. Het is in moeilijke tijden dat je leert volhouden, en door mislukkingen dat je ervaring opdoet. Dat geeft me hoop.

7-8/5

Vanmorgen een delegatie van het stadhuis en andere ‘belangrijke’ persoonlijkheden. We hebben het hele project (financiële adoptie, opvangcentrum, microkredieten, school, computerklas, gevangeniswerking) uitgelegd, en de vragen van de bezoekers beantwoord. Ze waren heel enthousiast over het project, en hebben meermaals hun waardering geuit. Dat doet deugd. Het is als wanneer iemand je een beker koud water komt brengen, wanneer je druk aan het zwoegen bent aan een groot karwei.

Vandaag heb ik ook het tweede deel van de seksuele opvoeding gegeven (over seksualiteit, huwelijk en de verantwoordelijkheid van de man hierin). Ik denk dat het goed is verlopen. Ik hoop echt dat dit onderwijs hen in de toekomst mag bewaren voor misstappen.

9/5

Tot zover de vermoeiendste dag in Burkina Faso. We (Abi, Rianne, ik) zijn ‘s morgens gaan shoppen in Ouaga stad. Je kan als blanke niet door het centrum lopen, zonder dat er een horde sjacheraars achter je aan komt lopen met ontelbare prullen en je soms een uur lang de oren van het hoofd zaagt om je iets te verkopen wat je toch niet wilt hebben. Als je dan toch iets wil kopen, moet je minutenlang staan afbieden als je niet in het zak wil gezet worden. Gelukkig begin ik al iets beter te worden in afbieden (geleerd van Rutger zeker?), en begin ook beter de prijzen van alle soort souvenirs te kennen. Na het stadscentrum zijn we nog naar de ‘village artisanal’ geweest, een plaats waar ook souvenirs worden verkocht, en ter plaatse gefabriceerd. Daar is het verboden om de toeristen achterna te lopen en lastig te vallen, dus dat is een stuk rustiger. Daarna zijn we naar huis gewandeld (30 minuten). ‘s Avonds stond er een lofprijsavond op het programma. En daarna kon ik dus geen pap meer zeggen. Een dagje shoppen in 43 °C is blijkbaar niets voor mij.

Komende vrijdag (15 mei) vertrekt Abi naar Frankrijk. Een week en een dag later (23 mei) vertrekt ook Rianne weer (naar Nederland). Ook Noël en Manja vertrekken op 23 mei naar België (een paar uur vroeger dan Rianne). En daarna begint ook stilaan het aftellen voor mij.

Prijs van de week

FM-radio met oortjes: 2 EUR. Ik heb die gekocht in een winkel met goedkope Made in China-rommel, prularia en kitsch: ‘Burkina pas cher’. Zo’n radiootje is wel leuk, want er zijn 3 christelijke radiozenders in Burkina Faso.