God houdt van hem.

we verhuren onze chalet in de Ardennen, per week/weekend/midweek.

Interesse? Check de website: http://lesbrulins185.wordpress.com

trein in sneeuw

zonsopgang

abdij van 't Park (Heverlee)

Kampenhout Sas (zonsondergang)

Hoofdpunten

• Zondag en maandag: afscheid nemen.
• Dinsdag: een goede reis, en een veilige thuiskomst.

5/7

Zondagmorgen laatste kerkdienst. Aan het einde, bij de afkondigingen, werd mijn vertrek gemeld. Ze vonden het heel tof dat ik al die maanden trompet heb gespeeld in de kerk, hoewel ik van mezelf vind dat mijn niveau belabberd is. Ik heb echt een hele fijne kerk gehad hier in Burkina Faso. Blanken worden er hartelijk ontvangen, maar ze worden er niet op een schavot geplaatst, zoals in sommige andere kerken in Afrika. Je mag hier als blanke gewoon jezelf zijn. Vooral met de leden van de muziekgroep is er een band gegroeid (en zonder het te beseffen heb ik zonet een taalmopje uitgevonden). Zondagnamiddag (wat ze hier avond noemen) werd ik met de andere muzikanten uitgenodigd op een afscheidsfeestje. Het was een hele eer. En ze hebben mij een traditioneel hemd cadeau gedaan. Heel sjiek. Ik vind dat ik hen meer dank verschuldigd ben dan zij mij. Het zijn echt heel toffe mensen.

6-7/7

Maandag de meest hectische dag van mijn verblijf in Burkina Faso. ‘s Morgens heel vroeg opgestaan. Van Panbila 1 naar Panbila 2 gefietst, voor een stukje langs de levensgevaarlijke weg naar Niger. Levensgevaarlijk omdat er op veel plaatsen grote stukken asfalt verdwenen zijn langs de kanten, waardoor de weg daar opmerkelijk smaller wordt. En iedereen, van beide richtingen, terwijl ze anderen aan het inhalen zijn, wil in die overblijvende smalle strook asfalt kruipen, en dan is het het recht van de sterkste dat geldt. Ik heb er 45 minuten over gefietst. Een redelijk goede tijd, want met de auto doe je er een half uur over. Ik wou aan elke jongen een persoonlijke brief schrijven, maar ik had op de laatste dag nog lang niet alles geschreven (wel al in het klad, maar nog niet in het net). Dus ik heb nog zitten stressen om alles snel op papier te zetten. Daarna stond een afscheidsmaal op het programma: frieten van zoete aardappel met een koude schotel. Dat heeft iedereen goed gesmaakt. Ik heb iedereen ook getrakteerd op samsa, bonenbeignets. Vervolgens heb ik iedereen nog een afscheidscadeau gegeven, deels omdat ik echt een cadeau wou geven, deels omdat ik van een aantal dingen af wou. En dan het moeilijke moment: het afscheid. Na mijn vertrek hebben drie meisjes me nog gebeld om te zeggen dat ze me gingen missen. Bij het inpakken van mijn valiezen, merkte ik dat ik al mijn spullen niet in de valiezen kreeg. Probleem. Hier en daar dus noodgedwongen een en ander van mijn bezittingen uitgedeeld. Uiteindelijk was ik net op tijd klaar, geen minuut te vroeg, want net toen ik klaar was, kwamen Fred en Nathanja aan om me naar de luchthaven te brengen. Aan de luchthaven aangekomen, trof ik Etienne en Martine van Panbila aan, evenals 4 leden van de muziekgroep van de kerk. Een echte bemoediging.

Het reisverslag, waaruit blijkt dat ik nog niet zo’n ervaren vliegtuigreiziger ben: bij gebrek aan weegschaal had ik mijn bagage niet op voorhand gewogen, gewoon op goed geluk ingepakt. Ik voelde dat een van de zakken echt wel zwaar was. Het zou kantje boordje worden. Het werd boordje: de zwaarste zak woog 22,5 kg, net iets minder dan de toegestane 23 kg. Men vroeg mij of ik mijn bagage wou insealen: ik zei maar van ja, want bij de heenreis was er een koordje van mijn rugzak tussen de lopende band vast geraakt, en toen hebben ze dat ingepakt, dus ik dacht: goed idee. Daarna vertelden ze me dat het 2000 CFA kostte, terwijl ik had verwacht dat het gratis zou zijn. Ik had natuurlijk helemaal geen CFA meer, omdat je daar in België niet veel mee kan doen. Ik heb dan maar noodgedwongen mijn briefje van 10 EURO bovengehaald (=6000 CFA). Veel anders zat er niet op. Na het inchecken van de bagage, toen ik mijn papieren aan het regelen was bij de politie, werd mijn naam afgeroepen: er zat iets verboden in mijn bagage: het bleek een spuitbus insecticide te zijn. Het was een bus van 300 ml, en blijkbaar was de maximum toegelaten hoeveelheid 250 ml. Zucht. Ik heb die spuitbus dan maar achtergelaten. Bij de douane heb ik een latje (dat langs een kant gepunt is) en mijn schaar moeten afgeven. Mijn schaar die ik al heb van in het eerste leerjaar nota bene. Niets aan te doen. Ik heb gemerkt dat ze in Ouagadougou veel strenger controleren dan in Parijs. Echt heel de handbagage wordt zorgvuldig doorzocht. De vlucht zelf is heel goed verlopen, al wou ik proberen slapen, en dat is me niet gelukt. De trein (waarin ik nu zit) is ook precies op tijd vertrokken. Ik ben goed en wel aangekomen.

Prijs van de week

De prijs van het afscheid nemen is heel hoog. Ik ben blij dat ik weer terug ben, maar ik vind het spijtig dat ik niet meer in Burkina Faso ben. Het is dus een dubbel gevoel, maar ja, een mens kan moeilijk op twee plaatsen tegelijk zijn.